ego-is

Ego-Is

Je ego even checken, een egoïst zijn of een groot ego hebben, het woord ego lijkt geen lekkere vibratie te hebben in onze spreektaal. Het woord ego, dat afkomstig is uit het Grieks, staat voor het bewuste ik. Maar als we praten vanuit een spiritueel aspect hebben we het vaak over het loslaten van het ego. Omdat wie we zijn veel verder gaat dan wat wij verstaan onder ego. De universele ik is de ik die zich uit in alle hoeken van het leven, onbegrensd en oneindig…

Buddha bereikte een staat van nirwana toen hij zichzelf bevrijde van alles waar zijn ego aan verbonden was. Hieronder behoorde alles van zijn rijkdom tot zijn familie. Uiteindelijk was het niets meer dan bewust worden van de universele ik die wij allemaal zijn. Maar ondanks dat zijn ego bevrijd was van alles waar deze aan verbonden was bestond deze nog wel. Er was nog steeds een mens met zijn eigen ervaring, een individueel onderdeel van dit grotere bewustzijn. Iets wat wij ook allemaal herkennen als Buddha en waar we aan denken wanneer we voor een paar euro een beeldje bij de Action kopen.

Als we dit dan vanuit een neurologisch perspectief bekijken is het een stuk makkelijker om te snappen wat deze bevrijding precies inhoud. Bijvoorbeeld in een situatie waarbij iemand misbruikt is en automatisch een negatieve reactie aangeleerd heeft bij aanraking, of iemand die doordraait van de gedachte van iets omdat hij in het verleden een negatieve ervaring er mee heeft gehad. Zo zijn er talloze neuro verbindingen in onze hersenen die objecten, ervaringen, personen, gevoelens en nog veel meer met elkaar verbinden. Wat natuurlijk per definitie niet verkeerd is want je kan ook verbindingen hebben die je als positief ervaart. Maar op het moment dat je zo gevangen bent in je eigen hoofd dat je niet meer realistisch kan kijken naar je huidige situatie omdat je zo gevangen zit in het verleden is het duidelijk dat het niet gewenst zou moeten zijn om in zo’n staat te leven.

Volgens de van Dale is een egoïst iemand die alleen zichzelf denkt … Maar wat betekent alleen aan jezelf denken dan precies? Ben je de hele dag zo vrolijk omdat je jezelf op nummer 1 zet, je gezondheid staat voorop en je houdt je volop bezig met de dingen die jou gelukkig maken? Of gaan we nog een stapje verder en denken we alleen maar aan onze universele zelf en behandelen we alles met een gevoel van liefde omdat we dit herkennen als alleen maar een ander deel van onszelf? Klinkt bijna buitenaards om op deze wijze ‘aan jezelf denken’ te definiëren maar we moeten als collectief ons ook bevrijden van het dogma dat is ontstaan over aan jezelf denken. We hebben de illusie dat we in een wereld van egoïsten leven maar we leven in een wereld van ongezonde, verdrietige en onbevredigde mensen die geen idee hebben wat het betekent om echt aan jezelf te denken.

Toen Phoebe uit Friends geconfronteerd werd met de stelling dat je nooit iets voor iemand anders kan doen omdat je het ook altijd voor jezelf doet wilde ik dit net als haar eerst niet geloven. Maar op een gegeven moment besefte ik hoe belonend dit eigenlijk is, elke keer als je iets voor iemand doet is het niet alleen goed voor die persoon maar ook voor jezelf. Hoe goed dit is blijft natuurlijk relatief, zelfs wanneer je iets voor een ondankbaar persoon hebt gedaan heb je toch nog ergens vanbinnen het gevoel dat je zelf in elk geval wel iets goeds hebt gedaan (ook al vraag je je misschien nog wel af waarom). Het klinkt misschien zo raar maar we weten allemaal dat als je een baby opvoedt zonder menselijk contact en alleen maar met eten en water dat zijn overlevingskansen snel naar beneden gaan. Dan is er is opeens geen twijfel over dat ons geluk en onze gezondheid ook een direct verband hebben met ons menselijk contact, want we zijn nou eenmaal echte groepsbeesten.

Dus uiteindelijk is ons gebruik van het woord egoïst niets anders dan een andere ketting van het ego. Diep in ons geloof systeem zit geworteld dat we niet aan onszelf moeten denken maar in plaats daarvan moeten we conformeren. In plaats van voor onszelf en elkaar te zorgen geloven we dat het beter is om te conformeren met onze geloof systemen omdat deze ons de illusie hebben gegeven dat we dan geaccepteerd worden. Want diep vanbinnen willen we er allemaal bij horen, hebben we de ander nodig, maar toch hanteren we als collectief veel standaarden die ons verder van onszelf en van elkaar brengen.

Gelukkig zijn we net als Buddha allemaal deel van dit universeel bewustzijn en hebben we niets nodig om ons te bevrijden. We hoeven hier geen oefeningen voor te doen, of een eindeloze tijd onder een boom te besteden, dit zijn allemaal maar hulpmiddelen. Maar als we echt graag gelukkig willen zijn en echt aan onszelf willen denken moeten we wel op zoek gaan naar de hulpmiddelen die wij nodig hebben om gelukkig te worden. Daarnaast mogen we best onszelf de ruimte geven om te kijken waar we gelukkig van worden. Want ik zal uit een egoïstisch standpunt moeten bekennen dat ik niets anders wil dan een wereld vol met gelukkige mensen…

Voor als veel concepten die besproken waren nog nieuw waren is de documentaire een ‘What the bleep do we know’ een goed begin om een bewustzijn verder te openen voor deze concepten.

2 antwoorden
  1. s0me1
    s0me1 zegt:

    Mooi stuk, maar het punt van slechte egoïsme is dat mensen geleerd word, ieder is zijn eigen individueel en dat de sterkste altijd zal overwinnen. Dus ook dat die mensen doen wat ze zelf willen, zonder rekening mee te houden andere pijn te doen… maar wanneer een ander het zelfde zou doen, het wel erg vinden. En zelfs kwaad worden om wat die persoon doet. Omdat ze alles vanuit hun eigen perspectief zien. Daardoor hun eigen fouten weg wuiven maar juist wel naar die van andere kijken. Het zogenaamde Volwassen zijn in deze wereld. Dus slechte egoïsme en hypocrisie gaan hand in hand. En dat is er wat er aan deze wereld geleerd wordt. Een hypocriete manipulerende egoïst te worden. 😉

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *