happy womans day

Happy Women’s Day …

Wanneer ik de Facebookquotes lees over wat vrouwen superieur tegenover mannen zou maken merk ik welke emotie er als eerst bij me op komt; boosheid.

Ik weet dat ik niet boos ben op de schrijver, maar dat ik boos ben op de emotionele vrouw die me in mijn jeugd van mijn vader weghield vanwege haar eigen pijn. Volgens normale psychotische psychologie ben ik uiteraard tot dezelfde vrouwen aangetrokken als mijn moeder, die op hun beurt mij ook op dezelfde manier pijn doen.

Alleen als ik verder durf ik te kijken voel ik ook de boosheid die ik heb naar mannen. Al die smerige gasten die het lef hebben om te denken dat ze meer waard zijn dan een vrouw, die een vrouw als niet meer zien dan een stuk bezit en denken dat ze daardoor het recht hebben alles te doen waar zij zin in hebben.

Het voelt gewoon net als een Duitser zijn die na de oorlog geboren is. Je hebt het gevoel alsof je gestraft wordt voor wat je bent, terwijl je toch vanbinnen weet dat op het moment dat je met je maten bent en alleen maar tolereert dat er respectloos wordt gedaan tegen vrouwen, dat je zelf ook deel bent van het probleem. Je beseft dan waarom niet alleen jij maar ook al die vrouwen zo boos zijn.

Er is ook niets mis met de emotie zelf, de boosheid. Het probleem zit hem in de associatie. Het accepteren van deze emotie staat ook gelijk aan jezelf bevrijden van deze associatie. Het is net als wanneer een Nederlander je beroofd dat je gewoon beroofd bent, maar als iemand van een andere etniciteit hetzelfde doet het verleidelijker is om een associatie tussen stelen en een etniciteit te creëren.

Als we als collectief echt willen groeien moeten we beseffen dat we allemaal individuen zijn, maar wel evenwaardig. Wie we zijn maakt ons niet beter dan anderen en dan maakt het niet uit of we praten over geslacht, nationaliteit, huidskleur, religie of voor welk voetbalteam we juichen.

Tot slot wil ik zeggen dat pijn niet te meten valt. Het verwende Amerikaanse meisje kan net zo veel pijn voelen omdat ze niet de auto krijgt die ze wilt als het arme Afrikaanse jongetje die zijn ouders verloren is. Maar ondanks mijn eigen trauma’s zou ik me niet kunnen voorstellen hoe het moet zijn om als klein meisje op te groeien in een land dat geregeerd wordt door de Taliban. Dat je niet anders wilt dan leren en dat je vanwege je geslacht als niet educatie waardig wordt gezien. En dat je dan de moed van binnen kan vinden om tegen al die mannen op te staan en zo veel geluid te maken dat de rest van de wereld je gehoord heeft.

Daarom draag ik dit op aan alle vrouwen die de moed hebben om bij te dragen aan een mooiere wereld en wil ik graag voor de mensen die haar nog niet kennen het verhaal van Malala delen.

Happy women’s day!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *